BINT - Column - Thecla nieuwjaar

Een nieuw jaar, een nieuwe belofte? 20 december 2009

De sneeuw valt met grote hoeveelheden uit de lucht, het is een prachtig gezicht. Op zulke momenten kan ik zeer genieten van het wonen in een dorp, of nou ja, bijna stad? De rust, de mooie natuur, zeker op een dag als vandaag (20 december dus). Joelende kinderen op sleetjes, vaders die, sneeuwvlokken wegknipperend, zijn kinderen en wie weet wel buurkinderen voorttrekken op de slee.

Het doet me denken aan mijn eigen jeugd, als het gesneeuwd had, snel je bed uit en de grootste sneeuwpop maken van de buurt. Geen wortel in huis? Geen nood, een van de buren had er vast wel een. Ogen en een bezem lukte altijd wel. Met rode konen, warme thee in je hand, glunderend achter het raam genieten van de mooiste en grootste sneeuwpop van de buurt. Om vervolgens ’s morgens na het wakker worden, een scheefgezakte massa sneeuw met ergens een oranje streepje plus nog net de bezem zichtbaar te zien en een teleurstelling weg te slikken.

Ach, wat een nostalgie zullen jullie denken. Toch zou menigeen er een euro voor willen verwedden om die nostalgie, de betrokkenheid om met elkaar die ene sneeuwpop te maken, nog eens mee te mogen maken. Waar is de harmonie gebleven, de goede bemoeienis van hulp en de bekommering om elkaar? Vinden wij elkaar nog wel aardig? Of is het een wereld geworden waarin mensen niet meer weten hoe met elkaar om te gaan?

Uit onderzoek blijkt dat kinderen op pleinen heel wat genieten van spel en het spelen, maar ze niet meer met elkaar kunnen spelen. Daar is dan weer een pleinmedewerker voor nodig om ze dat te leren. Zijn we als individuen al zover van elkaar verwijderd, dat er hulp nodig is om aan elkaar te worden voorgesteld?

Willen onze kinderen nog wel van elkaar leren? Of denken onze kinderen het allemaal wel zelf te weten? Natuurlijk moeten ze in deze maatschappij zelfredzaam worden, maar leren van elkaar of leren van de ouders is toch het begin van die zelfredzaamheid? Het volwassen worden is een enorme opgaaf, daar kun je best hulp bij gebruiken. Je neus stoten is uiteraard soms nodig om weer met beide benen op de grond te komen. Geeft niks, daar word je groot van, zei mijn moeder! Ja, ja, als ik toen wist wat ik nu weet…………….

Tegen mijn dochter zeg ik uiteraard hetzelfde. Als ze uitgaat in het centrum, dan kan ik haar niet genoeg waarschuwen. Ze wuift mijn goede bedoelingen steeds weg,; “Mam, het zijn allemaal studenten hoor, die zijn heus betrokken”.

Helaas moest ze de afgelopen keer ondervinden dat dit niet zo was. Haar fiets, netjes gestald, bleek het doelwit te zijn van vernieling. Welke betrokkenheid, welke studenten en hoezo omgaan met elkaar? Weer kost deze uitgaansavond geld, doelloos vandalisme door vandalen, waarschijnlijk alleen betrokken bij hun ‘voor de kick’ groep, maar bovendien studenten die toch ook moeten leven van die beurs?

Nee, we kunnen niet omgaan met elkaar, tonen geen respect meer voor elkaar en zeker niet voor elkaars spullen. Ik kan me daar flink over opwinden, je blijft met je knuisten van andermans spullen af!

Het grootste probleem is steeds weer dat omgaan met elkaar. Hoe komt het dat jongeren hun talenten steeds meer onderdrukken, om vooral niet buiten de groep te vallen. “Ik heb geen talenten, vind school stom en wil verder met rust gelaten worden”, je hoort het overal. Om talenten te vinden bij jongeren is hulp zeer welkom. Het jongerenwerk kan hier heel wat in betekenen, maar zij kunnen het niet alleen. Het initiatief om als ouders mee te helpen, b.v. door een ‘burgerwacht’ in te stellen en hen te begeleiden naar de volwassenheid, is zeer succesvol gebleken.

Zullen we in 2010 als bewoners van Oud-Beijerland proberen om onze kinderen te leren hoe ze met elkaar moeten omgaan?

Vanuit mijn werkkamer omgeven door een prachtige witte wereld wens ik jullie hele bijzondere Kerstdagen en een talentvol Nieuwjaar.

Thecla Bovenberg

Naschrift 21-12-2009:

Vandaag las ik in de krant dat jongens een scootmobielrijder van 87 jaar hebben gered toen hij van de weg raakte en in een sloot belandde. Een jongen heeft hem overeind gehouden en de anderen hielpen hem eruit. Omwonenden riepen de hulp in van het ambulancevervoer!

Kijk, dat is wat ik noem "omgaan met elkaar" en "betrokkenheid"! Geweldig wat een inzet! Gelukkig kunnen we het jaar goed afsluiten, heel goed, toch blijft de belofte voor 2010 overeind.

Eens in de vier jaar kunt u tijdens de gemeenteraadsverkiezingen uw stem laten horen
en invloed op de politiek uitoefenen.
U kunt tijdens die vier jaar ook voortdurend actief deelnemen aan de besluitvorming in ons dorp.

Wilt u actief deelnemen aan de discussie en/of de besluitvorming?
Stuur dan een e-mailtje of bel een BINT-raadslid.

| Home |